ચીસ પડાઇ જાય છે…

આ સમય તો પાણીની જેમ વહેતો જ જાય છે,
યાદોના ખાડા પણ ઊંડા ખોદાતા જ જાય છે,
બહુ મથામણ કરું છું એ ખાડાની બહાર નીકળવાની,
પણ ઉપરથી પછડાઇને દિલ બહુ ઘવાય જાય છે
ના દવા કામ કરે છે ના દુવા કબૂલ થાય છે
છતાં આ અસહ્ય વેદના કોણ જાણે કેમ સહેવાય જાય છે,
કોઇ વાર પડે છે સંજોગોના ઘાવ કંઇક એ [...]

અક્ષરો પર ચોંટેલી સંવેદના

આકાશમાં તરતા પીંછા પર
પ્રતિપદા ઝિલાય
ને યાદ આવે રણ
કણેકણમાં ઊગી નીકળે છે રણ…
આથમતા સૂર્યમાં
ને માણેકઠારી રાતના ચંદ્રમાં
કશો ફેર ન હોય.
અચાનક ખંડમાં એક ભ્રમર પ્રવેશી
ગુંજન મુકી
બારી બહાર ચાલ્યો જાય
ત્યારે પણ
કણેકણમાં ઊગી નીકળે છે રણ…
દીવાલોનું કંપન
પર્ણોના ઝિંઝિંકારમાં ઝમે છે
રાતદિન
લાલ ધૂળ ઊડે છે ચોમેર
તેમાં દટાય શહેર
ઘર
પથ્થર
શ્રાવણનું મનગમતું ફૂલ
આસોપાલવની ઝૂલ
પથ્થર
હું
-મહેશ બાલાશંકર દવે

બીજું હું કાંઈ ન માગું

આપને તારા અંતરનો એક તાર
બીજું હું કાંઈ ન માગું.
સુણજે આટલો આર્ત તણો પોકાર
બીજું હું કાંઈ ન માગું.
તૂંબડું મારું પડ્યું નકામું
કોઈ જુએ નહીં એના સામું;
બાંધીશ તારા અંતરનો ત્યાં તાર
પછી મારી ધૂન જગાવું.
સુણજે આટલો આર્ત તણો પોકાર
બીજું હું કાંઈ ન માગું.
એકતારો મારો ગુંજશે મીઠું
દેખાશે વિશ્વ રહ્યું જે અદીઠું;
ગીતની રેલશે એક અખંડિત ધાર,
એમાં થઈ મસ્ત હું રાચું.
સુણજે આટલો [...]

હતું રંગીન કયારેક જે, હવે શ્વેત -શ્યામ બની ગયું

હતું રંગીન કયારેક જે, હવે શ્વેત -શ્યામ બની ગયું,
સપનું મારું, આ રાહ પર, એકલ મુસાફર બની ગયું !
હતું ગઝલ કયારેક જે, હવે શબ્દોનુ મોહતાજ બની ગયું,
સપનું મારું, આ કાગળ પર, ચાર અક્ષર બની ગયું!
હતું ફસલ કયારેક જે, હવે ખેતરનું નિંદામણ બની ગયું,
સપનું મારું, આ વેલ પર, વાંઝિયો વિચાર બની ગયું!
હતું વ્હેણ કયારેક જે, હવે પથરાળ [...]

એક જ્યોતીષી એ કહ્યુ હતું કે…

મારા હાથની હથેળીની રેખાઓ ને જોઇને…
એક જ્યોતીષી એ કહ્યુ હતું કે…
સર્વ સુખ લખાયેલા છે… તારી હથેળી માં..
છતાં યે…હું… તુજને પામી ના શક્યો…
કદાચ મારો વિરહ લખ્યો હશે તારી હથેળી માં…!!!
—હસમુખ ધરોડ ‘અંકુર’

શકય હો તો, કર કદી આવી કમાલ

શકય હો તો, કર કદી આવી કમાલ
રાખ કોરા પગ અને પાણીમાં ચાલ
એમના ઉત્તરની માણું છું મજા
કયાં હવે છે યાદ પણ મારો સવાલ
હા, વસી છે એમાં ખુશબૂ કોઇની
ના અમસ્તી સાચવી છે મેં ટપાલ
ખ્યાલની ખોટી બધી બાંહેધરી
કોઇ ના રાખે છે કોઇનો ખયાલ
આમ તો દરવાજા ઊઘડશે નહીં
તારે શાયદ તોડવી પડશે દીવાલ
કોડિયુંયે જેમના ઘરમાં નથી
હોલવી નાખી છે એ લોકે [...]

પણ એવું ……. ક્યાં મળે?

આ ઘર,આ ઑફિસ,આ ગાડી, ક્યારેક તો કંઈક બદલાવ મળે.
મારે તો જવું હતું ચાંદની પેલે પાર, પણ એવું વિમાન ક્યાં મળે?
આ કોયલ,આ બગીચો,આ વાડી,ક્યારેક તો નવું મધુવન મળે,
મારે તો માણવી હતી સુગંધ આરપાર, પણ એવું સુમન ક્યાં મળે?
આ ઉલફત,આ નફરત,કાયમ મને નડી, ક્યારેક તો કંઈક સદભાવ મળે,
તેને બધું સોંપીને થઈ જઉં નિર્વિકાર, પણ એવો ‘ભગવાન’ ક્યાં [...]

દર્પણ…!!!

દર્પણ એ જ રહે છે ને… વદન બદલાય છે….
ને…વદન પરના કેટલાયે વર્ણન બદલાય છે….
આ એક સ્ત્રી જ છે હર..એક.. બરબાદીનું નિમિત્ત..
માટે જ રાવણ જેવાના યે સ્વમાન ટકરાય છે….
ખારો લાગે છે સમંદર છતાં યે વૈભવ કેટલો?
દર્દ હોય જીગરમાં પછી જુઓ કેમ જીવન જીવાય છે…
મીઠું હોય સ્મિત ભલે.. ને.. અશ્રુઓ લાગે ખારા
સબરસ હોય તો.. જ… મીઠા ભોજન [...]

હાઈકુ – ૩

સમય સરે;
રેશમી રેતી સમો,
વેડફવો ના.
વૃંદાવન છે
દિલ મારું, તું કાનો
કામણગારો!
શબ્દપ્રવાહ-
લાગણીને કિનારે,
ધસમસતો !
રચ્યું જેને મેં
‘હાઈકુ’ કહી,મારે
હૈયે વળગ્યું !
કવિ રમતા
શબ્દોની રમતે,હું
જોઈ રહેતી!
ટવીન ટાવર્સ,
ઘૃણાસ્પદ ઘટના,
માનવતા ક્યાં?
હજારો મરે;
હું જિંદગી જીવું છું,
લાચારપણે !
દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’

હાયકુ

જેટલું સુખ
તેનાથી બમણી છે
ભવની ભૂખ
હોસ્પિટલનું
અત્તર અટલે આ
ફિનાઈલ છે
આ માતૃભાષા
એ તો છે સંસ્કૃતિનાં
પ્રાણ સમાન
બગાસું એ તો
ઊંઘના આગમન
નુ એંધાણ છે
રાખડી એ તો
છે, ભાઈ બહેનનુ
પ્રેમ પ્રતિક.
આ સંસ્કૃતિનું
રક્ષણ કરે એવા
સંત શોધુ છું
પારકા પાસે
ભાગીયે તો પોતાનુ
છુટી જાય છે
-કપિલ દવે

મારા સ્પર્શ ને રોકશો તમે

મારા સ્પર્શ ને રોકશો તમે ,
તમને સ્પર્શી મને અનુભવાતી હવાને કેમ રોકશો !!
તમને જોતા રોકશો મને ,
તમારી તસવીર ને નયનમાં ઉભરતી કેમ રોકશો !!
મદીરાલયમાં જતા રોકશો મને ,
તમારા નયનના જામ પીતા કેમ રોકશો મને !!
તમારા ડગ જોડે ડગ માંડતા રોકશો મને ,
તમારા પગલા પર ચાલતા કેમ રોકશો મને !!
તમારા જીવનમાં પ્રવેશતો રોકશો મને ,
તમારી યાદમાં [...]

હાઈકુ – ૨

ટપકે આંસું,
બને દરિયો ખારો-
મને ના ગમે.
હું લખ્યા કરું,
તમે છુપાવ્યા કરો-
એ થોડું ચાલે?
તારી ઝુલ્ફોં
કાળું વાદળ,તારો
ચહેરો ચાંદ.
આંખે બાવળ,
હૈયે ઉઝરડાં, એ
ઉગાડી ગયો!
ઉર્મિતોફાન-
હૈયાનો કાંઠો તોડી,
ઉમટી પડ્યું.
મારી હેતનું
નાજુક ફુલ, તારું
હૈયું પથ્થર!
નયન દ્વારે
આંસું વહેતાં,એ છે
કેવો નિર્લજ્જ.
પ્રેમનું બીજ
વાવી, મેં પાક લણ્યો
બેવફાઈનો.
દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’

હાયકુ

શ્રીમંતોને છે
પૈસો હાથનો મેલ,
રંકનો મેલ ?
જેના મન છે
મેલા, તન ઉજળા;
એ નથી મિત્ર.
પાપ ધોવા તો
ન્હાય ગંગામાં, પાછા
પાપ કરે છે.
-કપિલ દવે