અનુભૂતિ

લીલ લપાઈ બેઠી જળને તળિયે ;
સૂર્યકિરણને એમ થયું કે લાવ જઈને મળીએ !
કંપ્યું જળનું રેશમ પોત;
કિરણ તો ઝૂક્યું થઈ કપોત.
વિધવિધ સ્વરની રમણા જંપી નીરવની વાંસળીએ !
હળવે ઊતરે આખું વ્યોમ;
નેણને અણજાણી આ ભોમ.
લખ લખ હીરા ઝળકે ભીનાં તૃણ તણી આંગળીએ !
- સુરેશ દલાલ

જરૂરી નથી….

જરૂરી નથી અહીંયા સૌને પ્રેમ મળે
નફરતના પણ હકદાર છે ઘણા આ
મતલબી દુનિયામાં
કહે છે આ દુનિયા મને ભૂલી જા હવે એને
પણ હું શું કરું કઈ રીતે ભૂલું એને
ફેલાવી જેણે મારા જીવનમાં રોશની.
જન્માવ્યો જેણે મારામાં અનોખો પ્રેમ
એ પ્રેમની પ્રતિમાને કઈ રીતે ભૂલું
છોડી મુજને જતા રહ્યા ભલે
એ મારા જીવનમાંથી
પણ મારા દિલમાં ધડકન એમની છોડી ગયા
ભલે એ ખુશ છે [...]

રસ્તાનો પથ્થર…!!!

જઇ રહ્યો હતો મળવા મુજ પ્રિયતમા ને…
ને… રસ્તે પથ્થર કો’ક આવ્યો…
મારી લાત હડસેલીને એવા અણગમાને…
જવા દો વાત યાર પથ્થર ની…
…વાત કરીયે મુજ પ્રણય ની…
થોડા દિન વિત્યા ન વિત્યા ત્યાં થઇ શરુઆત મુજ વિરહ ની…
મુજ જીવનસાથી મુકી ગઇ મને એક્લો …!!!
રે..રે… ના.. ના… ભુલ્યો… સાથે દુખ દર્દ નો પણ રસેલો…!!!
જઇ પાસ ના દેવળમાં બે હાથ જોડી [...]

મને પ્રેમ કરવાનુ કારણ મળ્યુ છે

હવે આંખોને ઉજાગરાનુ કારણ મળ્યુ છે,
ને સ્વપ્નોને રોકાવાનુ કારણ મળ્યુ છે.
અરીસામા જોવાનુ કારણ મળ્યુ છે,
ને હોઠોને સ્મિતનુ કારણ મળ્યુ છે.
કળીને ખીલવાનુ કારણ મળ્યુ છે,
ને ભ્રમરને મંડરાવવાનુ કારણ મળ્યુ છે.
મને પ્રેમ કરવાનુ કારણ મળ્યુ છે,
ને જમાનાને વગોવવાનુ કારણ મળ્યુ છે.
— શૈલ્ય.

કેમ જીવવુ રે હવે કેમ જીવવુ

રુદિયો રુવે રે મારો રુદિયો રુવે,
સજની તારી યાદમાં રુદિયો રુવે,
હૈડા હણાયા મારા હૈડા હણાયાં,
સજની તને જોઈને હૈડા હણાયાં,
નિંદરુ ઉડી રે મારી નિંદરુ ઉડી,
સજની તારા વિચારમાં નિંદરુ ઉડી,
દિલડા દઝાડ્યા તમે દિલડા દઝાડ્યાં,
સજની તમે બેવફા થઈને દિલડા દઝાડ્યાં,
કાળજા કપાયા મારા કાળજા કપાયા,
સજની તારા જવાથી મારા કાળજા કપાયા,
કેમ જીવવુ રે હવે કેમ જીવવુ,
આ ‘કપિલ’ને તારા વિના હવે કેમ [...]

ખૂબ અંદરબહાર જીવ્યો છું

ખૂબ અંદરબહાર જીવ્યો છું
ઘૂંટેઘૂંટે ચિકાર જીવ્યો છું
હું ય વરસ્યો છું ખૂબ જીવનમાં
હું ય બહુ ધોધમાર જીવ્યો છું
બાગ તો બાગ, સૂર્યની પેઠે-
આગમાં પુરબહાર જીવ્યો છું
આમ ‘ઘાયલ’ હું અદનો શાયર, પણ
સર્વથા શાનદાર જીવ્યો છું
-’ઘાયલ’

કટી પતંગ

એક કટી પતંગ ની જેમ હું ગગનમાં લથડાતો ચાલ્યો,
કોઈ ટીખળ ના હાથમાં પકડાતો ચાલ્યો…
જેમ કટી પતંગ પકડાઈ ને જુદા રંગના રંગીન દોરે ચડે છે,
એમ હું જીવનના રંગ બદલાવતો ચાલ્યો…!!!
- હસમુખ ધરોડ ‘અંકુર’