હતું રંગીન કયારેક જે, હવે શ્વેત -શ્યામ બની ગયું

હતું રંગીન કયારેક જે, હવે શ્વેત -શ્યામ બની ગયું,
સપનું મારું, આ રાહ પર, એકલ મુસાફર બની ગયું !
હતું ગઝલ કયારેક જે, હવે શબ્દોનુ મોહતાજ બની ગયું,
સપનું મારું, આ કાગળ પર, ચાર અક્ષર બની ગયું!
હતું ફસલ કયારેક જે, હવે ખેતરનું નિંદામણ બની ગયું,
સપનું મારું, આ વેલ પર, વાંઝિયો વિચાર બની ગયું!
હતું વ્હેણ કયારેક જે, હવે પથરાળ [...]

બેવફાઈના દર્દ’થી જન્મેલી પંક્તિઓ….

બેવફાઈના દર્દ’થી જન્મેલી પંક્તિઓ….
—————————————————-
હા, રોજ સવારે સુરજમુખીની જેમ ખીલું છું હું,
અને રોજ સાંજે સુરજમુખીની જેમ કરમાઈ જાઉં છું હું.
કદાચ મારી ભુલ હતી કે -
તને સુરજ માની લીધો હતો મેં.
————————————————-
પોતાની બેવફાઈને ખૂબસુરત બહાના હેઠળ ઢાંકતા રહ્યા એ,
અને અમે એવા નાદાન કે અમારી વફા પણ પૂરવાર ના કરી શક્યાં !
——————————————–
હવે…….?
કહયું હતું ને મેં તને,
કે વાદળ બનીને વરસ [...]

પણ એવું ……. ક્યાં મળે?

આ ઘર,આ ઑફિસ,આ ગાડી, ક્યારેક તો કંઈક બદલાવ મળે.
મારે તો જવું હતું ચાંદની પેલે પાર, પણ એવું વિમાન ક્યાં મળે?
આ કોયલ,આ બગીચો,આ વાડી,ક્યારેક તો નવું મધુવન મળે,
મારે તો માણવી હતી સુગંધ આરપાર, પણ એવું સુમન ક્યાં મળે?
આ ઉલફત,આ નફરત,કાયમ મને નડી, ક્યારેક તો કંઈક સદભાવ મળે,
તેને બધું સોંપીને થઈ જઉં નિર્વિકાર, પણ એવો ‘ભગવાન’ ક્યાં [...]

હાઈકુ – ૩

સમય સરે;
રેશમી રેતી સમો,
વેડફવો ના.
વૃંદાવન છે
દિલ મારું, તું કાનો
કામણગારો!
શબ્દપ્રવાહ-
લાગણીને કિનારે,
ધસમસતો !
રચ્યું જેને મેં
‘હાઈકુ’ કહી,મારે
હૈયે વળગ્યું !
કવિ રમતા
શબ્દોની રમતે,હું
જોઈ રહેતી!
ટવીન ટાવર્સ,
ઘૃણાસ્પદ ઘટના,
માનવતા ક્યાં?
હજારો મરે;
હું જિંદગી જીવું છું,
લાચારપણે !
દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’

કાન્હા – તારી લીલા

કાન્હા – તારી લીલાનો ક્યાં કોઈ પાર છે?
ને આમ જોઈયે તો તારું ક્યાં કંઈ ખાનગી છે?
જગ-જાહેર તો છે; તારી લીલા -
શરુ થઈ કંસના કાળા કારાવાસમાં
કે વસી વાસુદેવ-દેવકીના શ્વાસમાં.
તને છોડતાં તેમણે છોડેલાં નિશ્વાસમાં
કે તને પામનારાં જશોદા-નંદનાં આનંદમાં.
ખળ ખળ વહેતી કાળી કાલિંદીના વહેણમાં
કે તેં  ચોરી-ચોરી ચોરેલાં યશોદાના માખણમાં.
તારી દિવાની;ભાન-ભૂલેલી ગોપીઓનાં મટકાંમાં
કે તારાં નામની સહિયારી;બાવરી રાધાના લટકાંમાં.
તારાં ગોપીઓનાં [...]

રાખી-ફક્ત તારા જ માટે

આજે ઑફિસથી ઘરે જઈશ ઉમંગે-ઉમંગે,
સજાવીશ ‘રાખી’ની થાળી ઉમંગે-ઉમંગે.
મૂકીશ ચપટી કંકુ ને સાથે ચપટી ચોખા;
કહીશ – આપણે ક્યાં છે અંતરથી નોખાં?
આજે ‘રાખી’,છલકે આંસુ બની પ્રેમ બહેનાનો;
જોઇયે છે પ્રેમ,બાકી મને શોખ ક્યાં છે ગહેનાનો?
રેશમી દોરી છે, પણ ગાંઠ મજબૂત છે;
આપણે દૂર છીએ, પણ સંબંધ સાબૂત છે.
- કેનેડા આવતાં પહેલાં -
યાદ છે બાંધી’તી રાખડી,ને ખવડાવી’તી થોડી મિઠાઈ;
કેવી ભરાઈ [...]

હાઈકુ – ૨

ટપકે આંસું,
બને દરિયો ખારો-
મને ના ગમે.
હું લખ્યા કરું,
તમે છુપાવ્યા કરો-
એ થોડું ચાલે?
તારી ઝુલ્ફોં
કાળું વાદળ,તારો
ચહેરો ચાંદ.
આંખે બાવળ,
હૈયે ઉઝરડાં, એ
ઉગાડી ગયો!
ઉર્મિતોફાન-
હૈયાનો કાંઠો તોડી,
ઉમટી પડ્યું.
મારી હેતનું
નાજુક ફુલ, તારું
હૈયું પથ્થર!
નયન દ્વારે
આંસું વહેતાં,એ છે
કેવો નિર્લજ્જ.
પ્રેમનું બીજ
વાવી, મેં પાક લણ્યો
બેવફાઈનો.
દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’

મતલબ…..

મને ના મળ્યું ‘એ’, એનો મતલબ તમને પણ નહીં મળે?
‘એ’ કોઇ ‘વિશ્વામિત્ર’ નથી કે ‘મેનકા’થી યે ના ચળે?
જાણું છું, તમે વિચારો છો, હું શું કહી રહી છું આ પળે?
છોઙો,જીવી લઈયે, સુંદર આ જીવન ફરી મળે ના મળે !!!
– દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’

હાઈકુ

ફૂલની રક્ષા
કંટકો કરતાં, એને
બધાં વગોવે.
કેટલું મારા
મનને સમજાવું?
મારું ના થતું!
રણ શબ્દોનું
અફાટ, હું તો તેમાં
ચાલ્યા જ કરું!
બધી વાતોનાં
સરવૈયાં? જિંદગી
ગણિત નથી!
ચાર અક્ષર
લખ્યા એટલે હાઈકુ?
શું તમે પણ?
માદક પ્રેમ,
એથી માદક પ્રેમી,
એથી વધું શું?
-દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’

જલવાની આદત પઙી ગઇ છે

એક શમણુ આખમા છુપાવવા ચાહયુ હતુ,
પણ એમને કસમયે ઉઠાઙવાની આદત પઙી ગઇ છે.
એક પગલુ પાઙી ચિલો ચાતરવા ચાહ્યો હતો,
પણ એમને રાહમા કંટકો વિખેરવાની આદત પઙી ગઇ છે.
એક ગુલાબ મારી વેણીમા નાખવા ચાહ્યુ હતુ,
પણ એમને અંબોઙો છોઙવાની આદત પઙી ગઇ છે.
એક શ્વાસ ખુલ્લી હવામા લેવા ચાહ્યો હતો,
પણ એમને બાધી રાખવાની આદત પઙી ગઇ છે.
એક સમયે ‘પરવાના’ને [...]