પ્રભુ પંચાયતમાં સ્ત્રી


ભેદ આવો તો ના રખાય પ્રભુ,
આ તરફ પણ નજર નખાય પ્રભુ.

સાંભળ્યું છે કે તેં બોર ચાખ્યા’તા,
એવડા આંસુ પણ ચખાય પ્રભુ.

ચીર પૂર્યા’તા કદી તેં મારા,
પીડ મારી નહીં પૂરાય પ્રભુ?

રાત, રસ્તો, ઋતુ ને રાંધણિયું,
હર જગા મારાથી દઝાય પ્રભુ !

મારી દીકરી જુવારા વાવે છે,
ક્યાંક મારા સમી ન થાય પ્રભુ !

તો થયું શું કે હું નથી પથ્થર?
માણસાઈને ના અડાય પ્રભુ?

વેણ કર્કશ જણાશે મારા પણ,
વાંસળીથી ચૂલો ફૂંકાય પ્રભુ?

– પ્રણવ પંડ્યા

મીં તો પડખામાં પાળ્યો ઉજાગરો


               મીં તો પડખામાં પાળ્યો ઉજાગરો
  જરીક પાન ફરક્યાની વારતા કરાય નઈ
       આજકાલ્ય મુંથી મારામાં રહેવાય નઈ

         હમણું તો ઠીક ઈ તો મોઘમ કહેવાય
               દીઠો ઉમ્બરામાં પંછાયો પહાડનો
              કમ્મરમાં કાંક ફરી ટૌક્યું’લી ઈમ્મ
                  જોણેં પહેર્યોં મીં મૈનો અહાડનો

                        નખમાં રેલમ્મલોલ્ય માવઠું
         મીં પાધરુંક જોયું ઝાલ્યું નં તોય છેટું
         ‘લી કુંણ મારાં ટેરવાંનં કરતું’જ્યું નેટું

              મટકુંયે હમ્મ તારા માર્યું મીં વોય
               રાત્ય રસ્તો થઈ જાય ઈમ્મ ધારું
      એવું તે કુંણ બર્યું ફરજી થઈ જ્યું ઓય
                 નર્યા નેવા થઈ જાય પોણિયારું

            વાડામાં એકલી ભીંજાતી તરબોળ્ય
        પાળ્ય બાંધો ’લ્યા જાહ તાંણી વાયરો
              મીં તો પડખામાં પાળ્યો ઉજાગરો

                                                            – રજનીકાંત સથવારા

%d bloggers like this: