મારા આંસુ ને સમજવા ન કોઇ કામિયાબ બન્યુ,

મારા આંસુ ને સમજવા ન કોઇ કામિયાબ બન્યુ,
મારા ગમ ને ખાળવા ન કોઇ હમદીલ મળયુ.

તડપુ છુ એ આગ માં જ્યાં ચીનગારી રહી છે બળી,
જ્યાં જીંદગી ના બે શ્વાસ ને લેવા એ ક્યાંથી ફળી?

હતી મારા સાથમાં એ પણ દૂર છે,
ક્યાં હશે? કેમ હશે? યાતના ના પૂર છે.

એટલી યાદી છે આપની મલશો અગર જ્યારે,
આંસુ ને હથેળી માં થામશો સાથમાં હશુ ત્યારે.

વેદના ની આ એટલી લાગી રહી છે જ્વાળા,
પાણી ને બદલે અશ્રુઓ લાગી ગયાં છે ખાળવા.

-ઈલાક્ષીબેન ભટ્ટ

ફરમાઈશ કરનાર મિત્ર ઃ રન્ના ભટ્ટ

બીડી દીધેલા હોઠ….

બીડી દીધેલા હોઠ ને ખોલો તો બોલીએ,,,
સોગન દઈને બોલો કે બોલો તો બોલિએ,,,
નજરથી નજર મળી અને વસી ગયાં દીલમાં,,,
હવે એજ નજરો થી કહો બોલો તો બોલીએ,,,
દીલમાં વસીને હોઠો પર છવાયાં તમે,,,
હવે એજ હોઠોથી કહો બોલો તો બોલીએ,,,
શબ્દો બની ને તમે જ બસ હોઠોથી નિકળો છો,,,
હવે એજ શબ્દો થી કહો બોલો તો બોલીએ,,,
શ્બદો થકી તમે વાણીમાં અમારી વસો છો,,,
હવે એજ વાણી ધ્વારા કહો બોલો તો બોલીએ,,,
પ્રેમમાં ને પ્રેમમાં કયાંય ચેન નથી હવે દીલને,,,
હવે એજ પ્રેમથી તમે બોલાવો તો બોલીએ,,,,

લિ.
રાધેક્રિશ્ના… (Krishna Panchal)

સંભારણું…..

ધરતીને તો આકાશને જ અડવું હતું
નદીને તો માત્ર દરીયાને જ મળવું હતું
ઝરણાંને તો આમ જ વહેવું હતું
મારે તો ફક્ત તારા જ રહેવું હતું…..

રાતરાણી ને તો દિવસે મહેકવું હતું
ચંદ્રને તો ચાંદની માં જ ઓગળવું હતું
અંધકારને તો ઉજાસ માં સમાવવું હતું
મારે તો ફક્ત તારા જ રહેવું હતું……

મનથી તારા મન સુધી જ પહોચવું હતું
તારા વિના મારે ક્યાં જીવવું હતું ???
તારા જ સ્પર્શે તો લજામણી બનવું હતું
મારે તો ફક્ત તારા જ રહેવું હતું……

એકતા બગડિયા”લજામણી”

http://lajamani.blogspot.com

મને કોઈ ના કહે એ કામ કરવું ગમશે,

મને કોઈ ના કહે એ કામ કરવું ગમશે,
પણ કોઈ પ્રેમથી કહે તો વિચારીશ.

મને કોઈ તરછોડે તો વારંવાર જવું ગમશે,
પણ કોઈ દિલથી બોલાવે તો વિચારીશ.

મને કોઈ નફરત કરે તેની નફરત ગમશે,
પણ કોઈ પ્રેમ કરે તો આપવામાં વિચારીશ.

મને કોઈ તેનું’lable’લગાવે એ ગમશે,
પણ કોઈ મિત્રતા આપે તો વિચારીશ.

‘મને’ આ શબ્દ આમતો આપણને લગું પડે,
પણ ક્યારેક’મને’ને આમ તો ભુલી જવાય છે.

-સર્વદમન

પ્રશ્ન કોઈ પણ નથી તો પૂછવું કેવી રીતે,

પ્રશ્ન કોઈ પણ નથી તો પૂછવું કેવી રીતે,
ના લખ્યું હો કાંઈ તો એ ભૂંસવું કેવી રીતે ?

પથ્થરોના આ નગરમાં કાચ જેવી લાગણી,
તું જતાવીને પૂછે છે તૂટવું કેવી રીતે ?

છે ખબર પૂરેપૂરી એની કથાના અંતની,
શાપ છે સહદેવનો તો સૂચવું કેવી રીતે ?

દ્વાર પર આવી ટકોરા સામટા ચૂપ થાય તો,
દ્વારને અવઢવ રહે કે ખૂલવું કેવી રીતે ?

શિલ્પ ચ્હેરાની પીડાનું આંખ સામે જોઈને,
છે વિસામણ એક આંસુ લૂછવું કેવી રીતે ?

કેટલા જન્મો થયા છે કેદ આ કોઠે પડી –
પૂછતું કોઈ નથી કે છૂટવું કેવી રીતે ?

આ ભરી મહેફિલ સજાવી બેસતાં લાખો છતાં,
જૂજ લોકોને ખબર છે ઊઠવું કેવી રીતે !

- ઊર્વીશ વસાવડા

એક જ્યોતીષી એ કહ્યુ હતું કે…

મારા હાથની હથેળીની રેખાઓ ને જોઇને…
એક જ્યોતીષી એ કહ્યુ હતું કે…
સર્વ સુખ લખાયેલા છે… તારી હથેળી માં..
છતાં યે…હું… તુજને પામી ના શક્યો…
કદાચ મારો વિરહ લખ્યો હશે તારી હથેળી માં…!!!
—હસમુખ ધરોડ ‘અંકુર’

‘કપિલ’નુ બાળપણ

હતું મારું ખૂબ જ સુંદર બાળપણ,
એ ખોવાયુ છે, મારી જવાનીમાં,
મને આજ એ બાળપણ યાદ આવે.
એ મારું રૂડુ મજાનું ગોકુળીયુ ગામ,
જ્યાં વિતાવ્યુ છે, મારું બાળપણ
મને આજ એ ગામ યાદ આવે.
ગામની શેરીઓમાં રમતા પક્કડાપક્ક્ડી
રમવાની અનેરી મજા હતી, ગીલ્લી દંડા,
મને આજ એ શેરીઓ યાદ આવે.
લાકડી લઈને પાછળ ભાગતો હતો બાવો,
જ્યારે છુપાતાં હતાં, બાવાની ઝુપડીમાં,
મને આજ એ ઝુપડી યાદ આવે.
હિંચકતા સદા વડલાની વડવાઈ પર,
અમે બાંધીને, રૂડા વડવાઈના હિંચકા,
મને આજ એ વડલો યાદ આવે.
સાંજ પડેને ઝાલર ને ટાણે ભાગતાં,
કરવા આરતી, રામજી મંદિરે,
મને આજ એ મંદિર યાદ આવે.
યાદો છે મારા બાળપણની હજીયે,
મંદિર જેવી, મારી નિશાળમાં,
મને આજ એ નિશાળ યાદ આવે.
બાળપણ ગયું મારું ખેતરને વાડીયુમાં
તો પણ સુંદર હતું, ‘કપિલ’નુ બાળપણ,
મને આજ એ ખેતર યાદ આવે.

-કપિલ દવે

પાનખર આવે ને પાનખર આવે ને પાનજખર જાય,

પાનખર આવે ને પાનખર આવે ને પાનજખર જાય,
વસંત નું નીશાન મલતુ નથી,
વસંત આવે ને વસંત જાય,
વસંત માં પણ વસંત નું નીશાન મલતું નથી,

પાનખર ન ઝાડ ની બારસાખ પર નજર માંડતો ,
બારસાખ ને વીંટળાયેલ વેલ નું નીશાન મલતું નથી,

મનના અંધારા ખુણામાં બેઠેલા અશાંતિ ના નાગ ને,
નાથવા વાળા મદારી નું નીશાન મલતું નથી,

આકાશ માં મેઘ કેરી ઘનઘોર ઘટાઓ આવે ને જાય,
તરસ છીપાય એવી એક બુન્દ નું નીશાન મલતું નથી,

કોઁક્રીટ ના આ જંગલ માં , સસ્તા મકાનો તો ઘણા છે,
પણ ઘર નામ ની વસ્તુ નું નીશાન મલતું નથી,

સ્મશાન માં પડેલા મૃતદેહ ના હૈયા માં કદાચ ધબકાર મલશે,
જીવંતો ન હૈયા માં લાગણી નુ “માનવ” નીશાન મલતું નથી.

પરેશ ત્રીવેદી “માનવ.”

શકય હો તો, કર કદી આવી કમાલ

શકય હો તો, કર કદી આવી કમાલ
રાખ કોરા પગ અને પાણીમાં ચાલ

એમના ઉત્તરની માણું છું મજા
કયાં હવે છે યાદ પણ મારો સવાલ

હા, વસી છે એમાં ખુશબૂ કોઇની
ના અમસ્તી સાચવી છે મેં ટપાલ

ખ્યાલની ખોટી બધી બાંહેધરી
કોઇ ના રાખે છે કોઇનો ખયાલ

આમ તો દરવાજા ઊઘડશે નહીં
તારે શાયદ તોડવી પડશે દીવાલ

કોડિયુંયે જેમના ઘરમાં નથી
હોલવી નાખી છે એ લોકે મશાલ

ચાલ ‘દિપક’, એમની શેરી મહીં
આજ નાખી આવીએ થોડો ગુલાલ

- દિપક બારડોલીકર

પીંડમાંથી ઘાટ રુડા એ ઘડે છે ચાકડા પર

પીંડમાંથી ઘાટ રુડા એ ઘડે છે ચાકડા પર
એ પછીથી નામ નોખાં એ ધરે છે ચાકડા પર

લ્યો,ફરી ગારો બની, માટી મહીં એ આવશે ત્યાં,
આવરણ આકારનું બદલ્યા કરે છે ચાકડા પર

આ ઘડાના ભીતરી અવકાશમાં હું હોઉ છું બસ,
છૂટતાં કાયા, પવન થઈ શું ફરે છે ચાકડા પર

મોક્ષ જેવી કયાં કદી ઘટના ઘટે આ રાફડામાં,
આપણી જિજીવિષા ફરતી રહે છે ચાકડા પર

આ અરીસે કોળતી શ્રુંગારની સંભાવનામાં,
પૂછજે આતમ, તને તન શું કહે છે ચાકડા પર

ડો. કિશોર વાઘેલા

ચાહતના દરિયેથી જડ્યું મને એવું રતન

ચાહતના દરિયેથી જડ્યું મને એવું રતન
તારા ભાલે જડવા જતાં થઈ બેઠું ચુંબન

આ લહેરાતા મોજાઓ સાન ભાન ભુલેલો પવન
તારી ઝુલ્ફ્ને સ્પશઁવા જતાં થઈ બેઠો ગુંજન
તું થઈ જ ધરતી લીલીછમ હું માટીની સોડમ..
ચાહતના દરીયેથી જડ્યું મને એવું રતન

સિંધુની રેતીમાં ઘર ઘર રમીએ કરીએ પ્રેમનું જતન
મોજા આવી તોડી દે પછી ફરી ઉભું કરવાનું મંથન
એક રીતે તો રહી શકીશું આપણે એકબીજામાં મગન…
ચાહતના દરીયેથી જડયું મને એવું રતન…….

મારા ડગલે તું ચાલે ને તારા ડગલે હું
સાગરમાં નદી ભળે એમ ભળ મારામાં તું
સદા આમ જ વહેતું રહે પ્રેમનું મીઠું ઝરણ…
ચાહતના દરીયેથી જડ્યું મને એવું રતન….

બિમલ

પાન

હું તો છું લીંબડાનું પાન
તમે નાગરવેલનું સમજો
તો હું શું કરું ?
હું તો છું આંબલીનુ પાન
તમે તુલસીનું સમજો
તો હું શું કરું ?
હું તો છું ખાજવણીનું પાન
તમે મહેંદીનું સમજો
તો હું શું કરું ?
‘કપિલ’તો છે સૂકાયેલું પાન
તમે એને લીલું સમજો
તો હું શું કરું ?

-કપિલ દવે

જીવન જીવી-જીવી બહું થાક્યો છું હું !

જીવન જીવી-જીવી બહું થાક્યો છું હું !
કોઈ તો થાક ખાવા વિસામો આપો.

બધાંને સાચવામાં રહ્યો તો થયું અવું કે,
જેને સાચવ્યા એ જ છોડી ગયા છે મને.

પાણીની જેમ સંબંધમાં આકાર લઈ જોયો મેં,
પણ સાચવતાં-સચવતાં રેળાય ગયો છું હું.

-સર્વદમન

સખિ ! ચંદ્ર ઉગ્યો મુજ ઉર આકાશે,

સખિ ! ચંદ્ર ઉગ્યો મુજ ઉર આકાશે,
વિણ તારા ક્યમ રાત જાશે ?
શ્યામ રાત્રિ સમ જીવન મધ્યે,
હ્રદય પ્રકાશ્યું તવ સાનિધ્યે -
શીતળ ચાંદની તારી છાયા,
મળી ! પછી શું જગની માયા ?
સખિ ! ચંદ્ર ઉગ્યો મુજ ઉર આકાશે.
તવ પ્રેમેન્દુના પુનિત સ્પર્શથી,
હ્રદય વીણાના તાર પરથી -
સુણ્યાં મેં બસ ગીત તારાં !
સુંદર મધુરાં પ્યારાં પ્યારાં !
સખિ!ચંદ્ર ઉગ્યો મુજ ઉર આકાશે !

- રમેશ સોની

ચાલો, તમે જો મારા પગલે પગલે

ચાલો, તમે જો મારા પગલે પગલે
રાહમાં તમારી, હું તારા બિછાવું
આવો તમે જો મળવાને રાતમાં
હથેળીમાં ચાંદને, લઈને હું આવું
તિમિરને આંખમાં સમાવી લો
કાજળને કહીને અલવીદા તમે
સૂરજની લાલીને ગાલમાં દબાવી લો.
ચંદનના લેપને ઉખાડી તમે
દઈદો તમે જો પ્રેમનો મદીરા
દિલની પ્યાલી, લઈને હું આવું
સપનું હતું, મારી આંખોમાં છેકથી
પરી કોઈ, મારી દિલરૂબા બને.
છુપાવીને રાખે, રાતદિન હૃદયમાં
બનાવીને એની, ધડકન મને
તમે મારા મનની રાણી બનો જો
રાજા તમારો, થઈને હું આવું
ચાલો તમે જો….

અલ્પેશકુમાર “રાજ”

કોને ખબર તને હશે એ મારી દશા યાદ ?

કોને ખબર તને હશે એ મારી દશા યાદ ?
મુજને તો આ ઘડી સુધી છે તારી સભા યાદ.

એકાન્તની ક્ષણો, એ અમારે નસીબ ક્યાં ?
સ્વજનો તજીને જાય તો સરજે છે સભા યાદ.

નાનકડા નીલ વ્યોમથી ટપકી રહી’તી જે,
જલધારા ફક્ત યાદ ને મોસમ, ન ઘટા યાદ.

વીસરી ગયો’તો એમને બે ચાર પળ કબૂલ,
આપી ગયા હવે એ જીવનભરની સજા યાદ.

એને પૂછી શક્જો તો કોઈ સંકલન મળે,
મુજને તો ઝાંખી ઝાંખી ને અસ્પષ્ટ કથા યાદ.

એ કલ્પના કે સત્ય હવે ભેદ ક્યાં રહ્યો !
પૂછો છો તો આવે છે મને કંઈક કથા યાદ.

પૂછો તો અંશ માત્ર બતાવી શકું નહીં,
મનમાં તો એની છે મને એકેક અદા યાદ.

હરીન્દ્ર દવે

ગોઝારી ચોટ…!!!

ન પુછો એ દોસ્તો કે કેવી અમે પ્રેમ ની ચોટ ખાધી છે
કે ભાવ અમારા ઉપસાવતા ખુદ ચિત્રકાર ને રડવું પડ્યુ…!!!

આપતા અર્પી દીધી જિંદગી વિરહ ને હવાલે એણે
પછી હાલ આ ‘અંકુર્ ના નિહાળી ખુદ સર્જનહાર ને રડવું પડ્યુ…!!!

હસમુખ ધરોડ ‘અંકુર’

કેવો અજબ દુનિયાએ દસ્તુર કરી દીધો છે !!

કેવો અજબ દુનિયાએ દસ્તુર કરી દીધો છે !!
એક કામના માણસને નકામો કરી દીધો છે.

ભણતરના નામે ગણતરમાં લૂલો કરી દીધો છે.
સંબંધોમાં નફાનો હિસાબ ઉમેરતો કરી દીધો છે.

ભક્તિના નામે બાવાઓ ને નમતો કરી દિધો છે.
પ્રાણ વગરની મૂર્તિઓને પુજતો કરી દીધો છે.

ડાહ્યો કહી ચિઠ્ઠીનો ચાકર કરી દીધો છે.
ગાંડો કહી સાચું બોલતો બંધ કરી દિધો છે.

માયાએ કાયાને પ્રેમ કરતો કરી દિધો છે.
પ્રેમ કહી વાસનામાં રમતો કરી દિધો છે.

તમે મારા આત્માને ખોખલો કરી દિધો છે.
ને મને, દુનિયાદારી કરતો કરી દિધો છે.

– શૈલ્ય

બેવફાઈના દર્દ’થી જન્મેલી પંક્તિઓ….

બેવફાઈના દર્દ’થી જન્મેલી પંક્તિઓ….

—————————————————-

હા, રોજ સવારે સુરજમુખીની જેમ ખીલું છું હું,
અને રોજ સાંજે સુરજમુખીની જેમ કરમાઈ જાઉં છું હું.

કદાચ મારી ભુલ હતી કે -
તને સુરજ માની લીધો હતો મેં.

————————————————-

પોતાની બેવફાઈને ખૂબસુરત બહાના હેઠળ ઢાંકતા રહ્યા એ,
અને અમે એવા નાદાન કે અમારી વફા પણ પૂરવાર ના કરી શક્યાં !

——————————————–
હવે…….?

કહયું હતું ને મેં તને,
કે વાદળ બનીને વરસ નહીં ?

હવે હું ‘ડ્રાઈવ’ કઈ રીતે કરું?

કાચ પર પડી રહેલાં એક-એક બુંદ મહીં પણ
તારો ચહેરો જ નજર આવે છે !!!
—————————————————-
‘કેમ છો’ પૂછીને કાળજે કટાર ભોંકવાની જરુર ક્યાં હતી?

મારી લાશને તો કાંધો આપવાના નહોતા તમે,
અમથા ‘ક્યા રસ્તેથી લઈ જશે’, પૂછવાની શું જરુર  હતી?
 

મને મંજિલ મળી જાય

મને મંજિલ મળી જાય
તું કદમ થી કદમ મિલાવે તો

મારી ધડકન બની જાય
તું શ્વાસ થી શ્વાસ મહેકાવે તો

મને પ્રેમ થઈ જાય
તું દિલ થી દિલ મિલાવે તો

કંઈક વાત બની જાય
તું નજરો થી નજર મિલાવે તો

મારી જિંદગી સફળ બની જાય
તું પ્રેમ થી સ્મિત રેલાવે તો

‘કપિલ’ની કવિતા અમૃત બની જાય
તું શબ્દોનો સાથ પુરાવે તો

-કપિલ દવે

કોણ કહે છે કે હું પાગલ છું

કોણ કહે છે કે હું પાગલ છું
હું તો કુદરતની મસ્તીનો ચાહક છું

કોણ કહે છે કે હું બેઈમાન છું
હું તો કુદરતની મસ્તી પર ઈમાન ગુમાવી બેઠો છું

કોણ કહે છે કે હું બેરહેમ છું
હું તો આ કુદરતની રહેમ નિહાળી રહ્યો છું

કોણ કહે છે કે હું બેવફા છું
હું તો કુદરતની વફાથી બંધાયેલો છું

કોણ કહે છે કે હું નફરતને લાયક છું
હું તો કુદરતની મસ્તીનો દિવાનો છું

કોણ કહે છે કે ‘કપિલ’ ચરસી છે
મને તો કુદરતની મસ્તીનો નશો ચડ્યો છે..

-કપિલ દવે

વિરહ …….

મેઘ નુ ગરજવું આજે ગમગીન લાગે છે.
વર્ષાનુ વરસવુ આજે વસમુ લાગે છે.

માટીની મહેક આજે મનને મુરઝાવે છે,
મેઘધનુષ ના રંગ આજે અગનજ્વાળ ભાસે છે.

મોરલાનો ટહુકો આજે ચિત્કાર લાગે છે,
ખીલેલી સંધ્યા આજે ઉદાસ લાગે છે.

ખળખળ વહેતા ઝરણાં આજે ખાલી લાગે છે,
નદીનો પ્રવાહ આજે લાગણીઓ ને તાણે છે.

શું વિરહ એટલો વસમો હોય છે !!!
કે ધોધની માફક વહેતુ જીવન..
સ્થિર મૃત્યુ સમ ભાસે છે !!!!

— શૈલ્ય

તું અને હું

તું અને હું જાણે સામા કિનારા
વચ્ચે આ વહેતું એ શું?
વાણી તો જાણે વાદલ વૈશાખના
મૌન કંઈ કહેતું એ શું?

હળવેથી વાતી આ લેહેરાતી
લેહેરખીને લેહેરખીમાં ફૂલોની માયા,
કલકલ વેહેતી આ કાળી કાલિંદી
એમાં કદબંની છાયા,
માયા ને છાયા તો સમજ્યા સાજન
પણ શ્વાસોંમાં મેહેકતું એ શું?

શમણાંની શેરીમાં પગલાનો રવ
ને પગલામાં ઝાંઝવાના પૂર,
ખાલી તો ઓઢીને સુનૂ આ ગામ
ને ગામ મહીં પીડા ના સૂર
પૂર અને સૂર તો સમજ્યા સાજન
પણ હ્રુદિયામાં રોતું એ શું?

–સુખદેવ પંડ્યા